Odeszli samorządowcy, regionaliści, duchowni

Ks. Zbigniew Kuzia Urodził się 13 stycznia 1947 r. w Stalowni (Serock) w gminie Firlej. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Lublinie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1971 r. Ukończył też historię na KUL. Był wikarym w parafii w Tarnogórze k. Zamościa. W latach 1972 - 1975 był zatrudniony w administracji Wyższego Seminarium Duchownego. W latach 1975–1981 był wikariuszem w parafii św. Michała w Lublinie. W kwietniu 1981 r. został skierowany do organizowania nowej parafii Matki Bożej Królowej Polski w dzielnicy Tatary. Tam nawiązał współpracę z NSZZ Solidarność w Fabryce Samochodów Ciężarowych. Gdy 13 grudnia 1981 r. został wprowadzony stan wojenny, ks. Kuzia stanął u boku strajkujących robotników FSC. Od 14 do 16 grudnia odprawiał w fabryce codzienne msze święte i spowiadał uczestników strajku. Zaangażował się w pomoc dla internowanych i uwięzionych, udostępniał pomieszczenia parafii na ośrodki pomocy dla ich rodzin. W parafii było też miejsce dla podziemnych struktur Solidarności, działał tam punkt kolportażowy, odbywały się wykłady podziemnej Wszechnicy Związkowej. Ks. Kuzia organizował spotkania duszpasterskie i pielgrzymki Solidarności. Od 1985 r. był referentem diecezjalnym duszpasterstwa ludzi pracy. W latach 1983 - 2017 był proboszczem parafii Matki Bożej Królowej Polski. W 1985 r. został kanonikiem honorowym kapituły katedralnej w Lublinie, w 2015 r. prałatem. W 2005 r. był współorganizatorem Klubu Pracy przy Domu Parafialnym. Odznaczony Krzyżem Semper Fidelis przez ZR Środkowowschodniego Solidarności. Po przejściu na emeryturę w 2017 r. przybył do parafii Przemienienia Pańskego w Firleju. Mimo emerytury pozostał czynny do ostatnich dni. Zmarł w nocy 25/26 lipca w wieku 79 lat, z których 55 przeżył w kapłaństwie. 

Jako radny Roman Adamczyk zajmował się sprawami, które dotyczyły i bulwersowały mieszkańców gminy. Był zdecydowanym przeciwnikiem budowy farmy wiatrowej pod Michowem. Roman Adamczyk zajmował się m.in. sprawą boiska Orlik w Rudnie. Radny Adamczyk interweniował, gdy mieszkańcy gminy potrzebowali pomocy. Występował na sesji Rady Gminy w sprawie rodziny z siódemką dzieci, która mieszkała w budynku po GS. Roman Adamczyk jako radny przywiązywał też wagę do pamięci historycznej. Popierał starania fundacji "Pamięć, która trwa" o upamiętnienie miejsca pochówku Żydów pomordowanych przez Niemców w 1942 r.  W 2018 r. Roman Adamczyk startował w wyborach do Rady Gminy, kandydował też na wójta. Roman Adamczyk został przewodniczącym Rady Gminy.  Przyszedł rok 2024 i kolejne wybory. Roman Adamczyk  ponownie startował na wójta, Tym razem konkurentem nie był Janusz Jankowski, który postanowił zostać radnym powiatowym. Do wyścigu o miejsce na wójtowskim fotelu stanęło sześć osób.  Najwięcej głosów uzyskali i do II tury przeszli Roman Adamczyk 852 głosy (29,38 proc.) i Artur Karpiński - 704 głosy (24,28 proc.). W II turze wygrał Roman Adamczyk, który uzyskał 1721 głosów (65,79 proc.). Na Artura Karpińskiego głosowało 895 wyborców (34,21 proc.). Za rządów wójta Adamczyka udało się upamiętnić michowskich Żydów, chociaż inaczej, niż myśleli pomysłodawcy sprzed kilku lat. W Michowie odsłonięto jedną z tablic, które powstały z inicjatywy marszałka Jarosława Stawiarskiego. Wizytówką gminy Michów jest zespół News. W 2024 r. obchodził 10-lecie działalności. We współpracy z gminą i wójtem Adamczykiem zespół zorganizował w czasie dożynek swój jubileusz, na który przyjechały gwiazdy disco polo z całego kraju.  Jeszcze na dożynkach powiatowych w Kocku 29 sierpnia wójt Roman Adamczyk wystąpił na czele delegacji gminy. Wieniec z Michowa zdobył I miejsce w kategorii wieńców współczesnych. Zmarł 25 września w wieku 65 lat.

Sławomir Cieszko Pełnił funkcję wójta gminy Firlej nieprzerwanie przez dwadzieścia lat, z oddaniem kierując sprawami samorządu i konsekwentnie pracując na rzecz rozwoju lokalnej wspólnoty. Był gospodarzem, który z determinacją dbał o rozwój infrastruktury, poprawę jakości życia mieszkańców oraz skuteczne pozyskiwanie środków zewnętrznych, dzięki którym zrealizowano wiele ważnych przedsięwzięć służących mieszkańcom. Za jego kadencji wykonano liczne inwestycje drogowe i wodno-kanalizacyjne, rozwijano oświatę, kulturę, bezpieczeństwo oraz infrastrukturę rekreacyjną i społeczną. Powstawały place zabaw, modernizowano przestrzeń publiczną, wdrażano nowoczesne rozwiązania odpowiadające potrzebom mieszkańców. Gmina Firlej była wielokrotnie doceniana za skuteczność w pozyskiwaniu funduszy europejskich, a w 2016 roku została wyróżniona jako najlepsza gmina wiejska w Polsce w rankingu dotyczącym wykorzystania środków unijnych na projekty społeczne - odczytał list wójt Grzegorz Siwek. Przypominał wybudowanie nowoczesnych szkół w Firleju i Skromowskiej, promenady wokół jeziora Firlej. Zmarł 2 sierpnia w wieku 68 lat.

Czesław Romański  urodził się w Lubartowie w 1930 r. Mieszkał wraz z rodziną przy ul. Słowackiego 32. Romańscy mieli gospodarstwo rolne, w którym oprócz domu znajdowała się stodoła i bróg. Ojciec, Józef Romański, miał dwóch braci. Jeden z nich był właścicielem piekarni w Rynku I, drugi budował kościoły. Matka, Stanisława, pochodziła z rodziny Kossaków. Miał dwie siostry - Krystynę i Alfredę. Od 1937 r. Czesław Romański chodził do Szkoły Powszechnej nr 1. W rozmowach ze Wspólnotą często wspominał czasy wojny. Pamiętał wkroczenie Niemców do Lubartowa we wrześniu 1939 r.  Widział też wysiedlanie lubartowskich Żydów w 1942 r. Po wojnie przez krótki czas był zawodnikiem Lewartu.  Kontynuował przerwaną w czasie okupacji naukę. Dostał skierowanie do Liceum Mechanicznego im. Stanisława Seroczyńskiego w Lublinie. W 1950 r.  został powołany do wojska. Po powrocie z wojska pracował w FSC w Lublinie. Potem wyjechał na Ziemie Zachodnie i tam się ożenił. W 1967 r. powrócił do Lubartowa. Pracował w gospodarce komunalnej, potem w garbarni. Tam był kierownikiem transportu. W garbarni pracował do emerytury. Organizował tam zawody brydża sportowego.  W 2010 r. rozpoczął działalność w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Był prezesem związku w Lubartowie. Działalność związku polegała na opiece nad jego członkami, organizowaniu imprez z udziałem kombatantów, kultywowaniu tradycji patriotycznych. Czesław Romański był inicjatorem kilku wystaw wojskowo - patriotycznych i jednej na 100-lecie ZHP. Odbyły się w Miejskiej Bibliotece Publicznej. Z jego inicjatywy ufundowano tablicę poświęconą Sybirakom na cmentarzu w Lubartowie. Za swoją działalność społeczną i patriotyczną został uhonorowany tytułem Zasłużony dla Miasta Lubartowa.  Czesław Romański zmarł 25 maja w wieku 95 lat. 

Stanisław Marzęda Urodził się w Woli Sernickiej 7 kwietnia 1954 r. Jak wspominał w rozmowach ze Wspólnotą, w młodości należał do zespołu muzycznego, który grał na weselach i zabawach. Służył w policji.  W 2010 r. został wybrany na wójta gminy Serniki.  W czasie sprawowania przez niego funkcji wójta jednym z priorytetów była poprawa infrastruktury drogowej. Rozwijano infrastrukturę rekreacyjną i społeczną, odnawiano świetlice wiejskie, tworzono place zabaw, porządkowano nabrzeże Wieprza oraz rozwijano rozwiązania służące ochronie środowiska - napisano we wspomnieniu o zmarłym na stronie Urzędu Gminy.  To za kadencji Stanisława Marzędy centrum Sernik zmieniło wygląd. Powstała przystań kajakowa nad Wieprzem. Służy do dziś w trakcie imprez rekreacyjnych. Z inicjatywy Stanisława Marzędy na Wieprzu odbywały się przez kilka lat regaty kajakowe, w których brały udział załogi lubelskich uczelni - UMCS, Uniwersytetu Przyrodniczego, KUL. Wielką pasją Stanisława Marzędy była historia gminy. Gdy został wójtem, gmina jako jedna z nielicznych w powiecie nie miała własnego herbu. Z jego inicjatywy opracowano projekt herbu i flagi gminy. Symbole, które wybrano, odwołują się do herbów rodziny Osmólskich (fundatorów parafii) i Potockich (fundatorów kościoła). Z tego pierwszego zaczerpnięto jednorożca, z drugiego wybrano krzyż.  W 2011 r. powstał z jego inicjatywy zespół redakcyjny, który miał za zadanie opracowanie książki o historii gminny. Monografia ujrzała światło dzienne w 2014 r. pod tytułem "Ku przyszłości. Dzieje gminy Serniki". Udało się zgromadzić tyle dawnych fotografii, że w planowanej monografii już się nie zmieściły. Pozwoliły za to na wydanie kolejnej publikacji - albumu fotograficznego "Gminy Serniki portret własny".  Stanisław Marzęda rządził w Sernikach do 2018 r.  Po rozstaniu ze stanowiskiem wójta Stanisław Marzęda miał więcej czasu na swoje historyczne zainteresowania. Opisywał przeszłość gmina na stronie Wola Sernicka Life. Wiele ze swoich tekstów publikował także we Wspólnocie, znajdując stałe grono czytelników.  Sięgał do dawniejszej przeszłości gminy, gdy Serniki należały do Potockich. Opisał historię fundacji i budowy kościoła parafialnego w Sernikach.  Na łamach Wspólnoty przedstawiał sylwetki zmarłych, zacnych mieszkańców gminy.  Zmarł 28 kwietnia w wieku 72 lat.

Maria Kozioł Urodziła się 1 maja 1936 r. w Nowodworze.  Z Lubartowem związana była od września 1950 r., kiedy rozpoczęła naukę w Liceum Ogólnokształcącym. W 1953 r. rozpoczęła pracę w Inspektoracie Oświaty Powiatowej Ray Narodowej, w referacie opieki nad dzieckiem, na etacie nauczyciela niewykwalifikowanego. W 1957 r. przyjęła etat wychowawczyni w Państwowym Domu Dziecka w Kozłówce. W roku szkolny 1958/59 zaproponowano jej pracę nauczyciela i wychowawcy w Szkole Podstawowej nr 2 w Lubartowie. Przepracowała tu tylko rok, gdyż w wyniku reorganizacji inspektoratu z dniem 1 września 1959 r. służbowo została przeniesiona na stanowisko instruktora w referacie kultury - mówił Michał Filipowicz. Maria Kozioł 1 października 1961 r. została powołana do pracy w nowo utworzonym Powiatowym Domu Kultury. Kierowała nim przez 10 lat. Przez dwie kadencje zasiadała w Miejskiej Radzie Narodowej. Ukończyła państwowe zaoczne Studium Oświaty i Kultury Dorosłych w Warszawie.  W latach 1971 - 1996 pracowała w Wojewódzkim domu Kultury w Lublinie.  W 1977 r. ukończyła zaoczne studia na wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS.  Jako pracownik Wojewódzkiego Domu Kultury zajmowała się kulturą na wsi, wiejskimi klubami kultury, np. w gminie Kock. Dużym przedsięwzięciem, w którym Maria Kozioł brała udział, była organizacja ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym.  Sprawowała też opiekę nad 50 - osobowym chórem chłopięcym Słowiki Lubelskie.  W 1959 r. założyła Zespół Pieśni i Tańca Lubartowiacy. Zespół przetrwał 51 lat. Kolejny zespół, nad którym sprawowała merytoryczną opiekę, to kapela Szyszkowiacy działająca przy KP PSP w Lubartowie.  Zaczęła współpracę z ówczesnym Stowarzyszeniem Miłośników Ziemi Lubartowskiej. W 1966 r. została jego członkinią. W 1976 r. została wybrana do zarządu, cztery lata później została wiceprzewodniczącą. Była nią przez 12 lat. Została zapamiętana jako prezes Lubartowskiego Towarzystwa Regionalnego. Tę funkcję społecznie i bezinteresowne pełniła w latach 2002 - 2021. Nawet gdy już nie była prezesem, była honorowym członkiem Zarządu LTR. Uczestniczyła w przygotowaniu cyklicznych książek Lubartów i Ziemia Lubartowska. Od 1980 r. była członkiem komitetu redakcyjnego tego wydawnictwa, a także autorką wielu artykułów opisujących różnorodne zagadnienia z dziedziny historii, literatury, kultury, sportu oraz wielu wybranych ludzi zasłużonych dla naszego miasta i powiatu Ważnym dla Marii Kozioł miejscem było lubartowskie muzeum. W 1970 r. uczestniczyła w jego otwarciu, dzięki niej muzeum pozyskiwało liczne zbiory. Brała udział w przygotowaniu wielu wystaw, np. malarstwa Wojciecha Zabłockiego, szermierza i architekta.  Organizowała wiele pielgrzymek do sanktuariów krajowych i zagranicznych, w tym do Ziemi Świętej. Zmarła 3 maja w wieku 90 lat.

Br. Henryk Grajko Urodził się 29 listopada 1931 r. w Kątach koło Małego Płocka.  - Z zawodu był kowalem. Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów wstąpił w 1959 r. Pierwszą profesję zakonną złożył w 1961 r., przyjmując imię Kordian, zaś śluby wieczyste – w 1978 r. - informuje Prowincja Warszawska Braci Mniejszych Kapucynów.  Posługiwał w klasztorach w Zakroczymiu, Łomży, Gorzowie Wielkopolskim, Lublinie (Śródmieściu). Spędził w zakonie 53 lata swojego życia. Przez 32 lata, od 1988 r. do 2020 r. był ogrodnikiem w przyklasztornym ogrodzie w Lubartowie. Zmarł 26 listopada w infirmerii oo. Kapucynów w Lublinie.  

Jan Romaniuk Urodził się 30 marca 1938 r. w Wisznicach (powiat Włodawa). Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Wisznicach, następnie Studium Nauczycielskie na kierunku wychowanie fizyczne w Ostrowcu Świętokrzyskim, a w 1972 r. studia magisterskie na UMCS w Lublinie na Wydziale Humanistycznym w zakresie pedagogiki. Ukończył również Studium Podyplomowe z wychowania obronnego. Był zatrudniony w naszej placówce od dnia 1 września 1962 r. do 31 sierpnia 1991 r. W ww. okresie zatrudnienia pan Jan Romaniuk wykonywał obowiązki nauczyciela wychowania fizycznego, wychowawcy internatu, od 1 września 1964 r. został kierownikiem internatu, następnie był nauczycielem przysposobienia obronnego, aż do odejścia na emeryturę. Zatrudniony był w Kuratorium Oświaty w Lublinie na stanowisku wizytatora metodyka. Był Komendantem ZHP. Prowadził w latach 1975 - 1991 szkolenia sanitariuszy dla członków szkolnych drużyn medyczno- sanitarnych w PCK. Nagradzany za swoją pracę m.in. Nagrodą Kuratora za szczególne osiągnięcia w dziedzinie nauczania i wychowania, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi, wielokrotnie był nagradzany nagrodą  dyrektora szkoły. Posiadał Złotą Odznakę Zasłużony Działacz Ligi Obrony Kraju. 1 lutego 1979 r. stał się profesorem szkoły średniej. Jako nauczyciel prowadził m.in. kółko fotograficzne w szkole. Zgromadził pokaźną kolekcję aparatów fotograficznych, w tym zabytkowych. Działał w organizacjach patriotycznych - Klubie Oficerów Rezerwy oraz w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. W 2017 r. został wiceprezesem związku.  Jan Romaniuk zmarł w wieku 87 lat.

Joanna Małgorzata Smolarz zmarła 31 maja w wieku 75 lat. Znajomi i współpracownicy wspominają ją jako osobę ciepłą i pełną życzliwości. Była nauczycielką geografii w Szkole Podstawowej nr 2, a potem w Szkole Podstawowej nr 3 w Lubartowie. Mimo przejścia na emeryturę pracowała społecznie na rzecz dzieci, działała w Lubartowskim Towarzystwie Regionalnym, w Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Przez kilka lat śpiewała w Chórze Ziemi Lubartowskiej. Uroczystości pogrzebowe Joanny Małgorzaty Smolarz odbyły się 3 czerwca w bazylice św. Anny.

Ks. Franciszek Grochowski urodził się 29 stycznia 1932 roku w Zabielu, na terenie diecezji siedleckiej, Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1956 roku w Lublinie z rąk ks. biskupa Piotra Kałwy. Pierwsze lata kapłaństwa spędził jako wikariusz w parafii Narodzenia NMP w Krzeszowie (1957–1959), następnie w parafii św. Dominika w Turobinie (1959–1968). Najdłuższy i najważniejszy etap jego życia związany był z parafią w Firleju, gdzie posługiwał nieprzerwanie od 1968 roku. Najpierw jako wikariusz (1968-1973), administrator i proboszcz (1973-1996), następnie jako wikariusz, pomoc duszpasterska (1996-2001). Od 22 czerwca 2001 roku jako emeryt i rezydent. Był inicjatorem i budowniczym nowego cmentarza wraz z kaplicą, kaplicy w Antoninie oraz budynku plebanii. Został uhonorowany godnością Kanonika Honorowego Kapituły Lubelskiej i Zamojskiej. Zmarł 17 kwietnia w wieku 94 lat.

Krystyna Jędryszka Krystyna Jędryszka (ur. w 1962 r.) była wieloletnią nauczycielką religii. Pracę rozpoczęła w Mieczysławce. Od 1991 r. była dyrektorem Szkoły Podstawowej im. Bł. Karoliny Kózkówny w Brzezinach. To z jej inicjatywy szkoła otrzymała imię w czerwcu 2019 r.   Jako dyrektor organizowała  Kluby Przedszkolaka w Brzezinach, Skrobowie, Nowodworze i Wólce Rokickiej. Kierowana przez nią szkoła angażowała się w wiele projektów - m.in. we współpracy z Gminną Biblioteką Publiczną wydano książkę "Piórkiem i węglem". Krystyna Jędryszka współpracowała z OSP. Działała w Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Za swoją działalność społeczną otrzymała Brązowy Krzyż Zasługi i tytuł Zasłużony dla Gminy Lubartów.  Była też radną powiatową. W imieniu mieszkańców gminy Lubartów w 2014 r. występowała w sprawie ciężkich samochodów rozjeżdżających drogę Lubartów-Przypisówka-Firlej. Do ostatnich dni życia Krystyna Jędryszka była dyrektorem Szkoły Podstawowej im. Bł. Karoliny Kózkówny w Brzezinach. Jeszcze 21 grudnia na stronie internetowej szkoły zamieszczono fotorelację z jasełek, które pani dyrektor jeszcze zdążyła obejrzeć. Zmarła 28 grudnia w wieku 63 lat.