Baczność! Sztandar Szkoły wprowadzić!
Chór i cała społeczność II LO wspólnie śpiewa polski Hymn. Dyryguje pan Paweł Pasikowski – Maestro odpowiedzialny za muzykę grającą w naszej szkole. Wszystkie cztery strofy rozbrzmiewają mocno w całym gmachu.
A potem cisza. Długa i przejmująca, bo poświęcona ludziom, którzy starcili życie w zamachu terrorystycznym w Krakowie.
I znowu grzmi muzyka. Pieśń Legionów Polskich:
My, Pierwsza Brygada, strzelecka gromada,
na stos rzuciliśmy nasz życia los,
na stos, na stos!
W wykonaniu chóru pieśń ta ma w sobie patos i energię, rozpacz i miłość.
Juliusz Zmysłowski i Maria Topyła zabierają nas w podróż historyczną przez ponad sto lat niewoli. Zacznijmy od insurekcji kościuszkowskiej zbrojnego zrywu Polaków przeciwko Rosji i Prusom już w 1794 roku, próby ratowania niepodległości Rzeczypospolitej po drugim rozbiorze Polski. Na Rynku Głównym w Krakowie Tadeusz Kościuszko złożył oficjalną przysięgę i ogłosił Akt Powstania Narodowego. W Krakowie...
Ale już na scenę wchodzą Aleksandra Kozak i Alicja Jedlińska z wierszami Jakuba Jasińskiego, Franciszka Karpińskiego... Wchodzi Bogusław Dobosz, który w wprowadza słuchaczy w niezwykły nastrój stworzoną przez siebie, oryginalną aranżacją „Rozmarynu”. Młody artysta, jeszcze wśród tegorocznych maturzystów, ale już gotowy na scenę...
Płyniemy dalej przez powstania: listopadowe – walki w Lubartowie, styczniowe – zsyłki Lubartowian na Syberię, I wojna światowa – Lubartowianie giną na frontach Europy, odbudowa Polski po wojnie – lubartowscy patrioci, starostowie, burmistrzowie, działacze społeczni...
Jesteśmy częścią wspólnoty. Dawni Lubartowianie są drogowskazem dla nas.
Wiersze, pieśni, wzruszenie. Na scenie Zuzanna Kopciuch i Weronika Suchodolska recytują Mickiewicza:
Ten kraj szczęśliwy, ubogi i ciasny,
Jak świat jest boży, tak on był nasz własny!
Jakże tam wszystko do nas należało,
Jak pomnim wszystko, co nas otaczało:
Od lipy, która koroną wspaniałą
Całej wsi dzieciom użyczała cienia,
Aż do każdego strumienia, kamienia,
Jak każdy kącik ziemi był znajomy
Aż po granicę — po sąsiadów domy.
Pełne tęsknoty i bólu „Białe róże” (Maria Łukasik) i „Biały krzyż” (Julia Kozłowska, Maja Ulatowska), poezja w wykonaniu Stanisława Weremczuka i Wiktora Urbana...
Pani Aleksandra Solarz i pan Rafał Wrotkowski potrafią tak pokierować swoimi uczniami, że wydobywają z nich to, co wartościowe. Na co dzień zwykli – zdawałoby się – licealiści pod ich opieką odkrywają w sobie prawdziwe talenty.
I na koniec pieśń „Powrócisz tu” w pięknym – zarazem subtelnym i pełnym mocy – wykonaniu Marka Przytockiego. Chór, gitary, skrzypce... cała harmonia dźwięków.
Jesteśmy razem. Jesteśmy wspólnotą. Jesteśmy narodem niezwykłym, kiedy się jednoczymy. Kiedy się jednoczymy, odzyskujemy niepodległość, tworzymy wydarzenia, o których potem można czytać w podręcznikach.
Jutro Święto Niepodległości. Wywiesimy z dumą flagi. Spotkamy się w kościele MBNP, w kościele oo. kapucynów, uczcimy pamięć Polaków, którzy wywalczyli wolność dla Polski. Pomyślimy o przyszłości naszej Małej Ojczyzny, małej wspólnoty.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.